Kavafis, Η διορία του Νέρωνος (Nero's Term)

(source: Ziarul Financiar)
no copyright infringement intended

"Ich bin Grieche, nicht Grieche", sagte Konstantinos P. Kavafis, der den größten Teil seines Lebens in Alexandria, Ägypten, verbracht hat. Sein Werk, das durch das Studium alter Texte und seine Vielsprachigkeit gekennzeichnet ist, besteht aus einem Hauptteil von 154 Gedichten, die in einem speziellen Dimotiki geschrieben sind und in das er ein fügt sehr persönlicher Ton und eine dramatische Dimension (Quelle: Freie Universität Berlin)

Ich ging von einer spanischen Übersetzung aus, das ich in Descontexto gefunden habe. Dann habe ich nach Äquivalenzen gesucht.

Η διορία του Νέρωνος

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε

του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.

«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»

Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.

Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετή

είν' η διορία που ο θεός τον δίδει

για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους.

Τώρα στην Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο,

αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξίδι αυτό,

που ήταν όλο μέρες απολαύσεως --

στα θέατρα, στους κήπους, στα γυμνάσια...

Των πόλεων της Αχαΐας εσπέρες...

Α των γυμνών σωμάτων η ηδονή προ πάντων...

Αυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας

κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,

ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

(source: All Poetry)

Secret chamber with Roman frescos
found at Nero's palace
(source: The Local It)
no copyright infringement intended

Nero's Term

Nero was not worried when he heard

the prophecy of the Delphic Oracle.

"Let him fear the seventy three years."

He still had ample time to enjoy himself.

He is thirty. More than sufficient

is the term the god allots him

to prepare for future perils.

Now he will return to Rome slightly tired,

but delightfully  tired from this journey,

full of days of enjoyment —

at the theaters, the gardens, the gymnasia…

evenings at cities of Achaia…

Ah the delight of nude bodies, above all…

Thus fared Nero. And in Spain Galba

secretly assembles and drills his army,

the old man of seventy three.

(source: All Poetry)

Suetonius, The Twelve Caesars
(source: youTube)
no copyright infringement intended

Nero - Termen limită

Nero nu era deloc îngrijorat când a auzit

ceea ce Oracolul Delphic trebuia să spună:

- Ai grijă de vârsta de șaptezeci și trei de ani.

O mulțime de timp pentru a se bucura de el însuși.

Are treizeci. Termenul limită

pe care zeul la dat este suficient

pentru a face față pericolelor viitoare.

Acum, un pic obosit, se va întoarce la Roma -

dar obosit din această călătorie

dedicată în întregime plăcerii:

teatre, petreceri de grădină, stadioane ...

seara în orașele Achaia ...

și, mai presus de toate, încântarea trupurilor goale ...

Atât de mult pentru Nero. Și în Spania Galba

ascunde în secret și formează armata –

Galba, acum în al șaptezeci și treilea an.

(source: Poeții Noștri)

Tacitus tells us why the story of Nero's arson is false
(source: Thought)
no copyright infringement intended

El plazo de Nerón

No se inquietó Nerón cuando escuchó

El vaticinio del Oráculo de Delfos.

«Los setenta y tres años que tema».

Tenía tiempo aún para gozar.

Tiene treinta años. Muy suficiente

es el plazo que el dios le da

para preocuparse de los peligros futuros.

Ahora va a regresar a Roma un poco cansado,

pero cansado exquisitamente por este viaje,

que fue todo días de placer

-en los teatros, en los jardines, en los gimnasios…

Atardeceres de las ciudades de Acaya...

Ah la voluptuosidad de los cuerpos desnudos sobre todo…

Esto con Nerón. Y en España, Galba

secretamente su ejército reúne y lo ejercita,

el anciano de setenta y tres años.

(source: descontexto)

Henryk Siemiradzki, Nero's Torches
oil on canvas, 1882
(source: wiki)
no copyright infringement intended

O 'prazo de Nero

Nero não se deixou perturbar, quando ouviu

do Oráculo Délfico o mântico augúrio:

“Tem pavor do ano septuagenário terceiro.”

Tinha, para desfrutar, fartura de tempo,

aos trinta anos! Como era longo a duração

do prazo que, benévolo, o deus concedia-lhe!

Por que se preocupar com os perigos vindouros?

Agora torna a Roma, já um tanto cansado,

mas do cansaço esplêndido de torna-viagem

– de viagem consagrada, toda ela, ao prazer,

nos teatros, nos jardins, nos parques, nos ginásios.

As cidades acaias… As tardes… Corpos nus…

Ah! o prazer dos corpos nus antes de tudo!

Assim, Nero. Mas Galba, o estrago, na Espanha,

as tropas, secretamente, reúne e exercita;

o velho Galba – Galba, setenta e três anos…

(source: Revista Prosa Verso e Arte)

Etruscans Influence On Rome Nero's golden house
(source: pinterest)
no copyright infringement intended

Neros Frist

Nero war nicht beunruhigt, als er den Spruch

des Orakels von Delphi vernahm.

“Das dreiundsiebzigste Jahr soll er fürchten.”

Ihm blieb noch Zeit, sich Freuden hinzugeben.

Dreißig Jahre ist er alt. Reichlich

ist die Frist, die ihm der Gott gewährt,

sich um die künftigen Gefahren zu besorgen.

Jetzt kehrt er nach Rom zurück, ein wenig müde,

doch wunderbar müde von dieser Reise,

deren Tage nur aus Vergnügung bestanden –

in den Theatern, den Parks, den Gymnasien …

Die Nächte in Achaias Städten …

Ah, die Lust der nackten Körper vor allem …

So also Nero. Und in Spanien sammelt

Galba heimlich sein Heer und übt es,

dieser Greis von dreiundsiebzig Jahren.

(source: neograezistik)

(Kavafis)

Kavafis, Φωνές (Fones)

Kavafis
(fuente: Descontexto)
no copyright infringement intended

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·

κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —

σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

A veces nos visitan voces de tiempos pasados. Nos hablan con discreción y se van despacio. Y parece que queríamos permanecer en el sueño. No es posible. Los sueños siempre nos dejan, como "una música que se apaga"... Otro poema de Kavafis, que lo he encontrado hoy en la revista Descontexto.

Voces ideales y amadas

de aquellos que murieron, o de aquellos que han

desaparecido para nosotros como los muertos.

A veces hablan en nuestros sueños;

a veces las escucha nuestro espíritu en el pensamiento.

Y con su rumor por un instante retornan

ecos de la primera poesía de la vida nuestra -

como una música, en la noche, lejana, que se apaga.

(traducción de Miguel Castillo Didier)

(fuente: Descontexto)

Gracias a los editores de Descontexto (Carlos Almonte y Juan Carlos Villavicencio) que nos ofrecen cada día tal pequeños esplendores.

voice: Peny Deligianni, music: Kostas Rekleitis
(video by Kostas Rekleitis)

Ideal voices we have greatly loved,

of those that death has taken, or of those

that are, for us, lost, even as are the dead.

At times we hear them talking in our dreams;

at times in thought they echo through the brain.

And, with the sound of them, awhile recur

sounds from the first poetry of our lives, —

like music, on still nights, far off, that wanes.

(translated by J.C.Cavafy, Ikaros, 2003)

(source: Kavafy Poems)

(video by Jean-Jacques Marimbert)

Voix aimées, idéales, de nos morts 

et de ceux qui, pour nous, sont perdus à jamais. 

Parfois elles reviennent dans nos rêves. 

Parfois elles se lovent dans nos pensées. 

El leur écho ramène pour un moment — 

telle une musique lointaine qui se perd dans la nuit — 

cette poésie première qui effleura notre vie.

(Cavafis, pourquoi ? - Poèmes traduits par François Sommaripas)

(source: Book, Tea and Sympathy)
no copyright infringement intended

(Kavafis)

(Miguel Castillo Didier)

(Juan Carlos Villavicencio)

Ithaque, à la rencontre de Kavafis et Yourcenar - and the Cambridge Connection

(source: Symeon Mattes)
no copyright infringement intended

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·

να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·

σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·

και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

(source: Κ.Π. Καβάφης - Ποιήματα - Αναγνωρισμένα)

Contrairement à l’Odyssée d’Homère, où l’Ithaque est la destinée tant désirée d’Ulysse, dans son Ithaque Cavafy incite le lecteur à prendre le temps de flâner dans son voyage, de s’enrichir de ses expériences avant de rentrer à l’île. Car l’Ithaque, dit Cavafy n’a rien à offrir, si ce n’est qu’elle a déjà offert le meilleur : l’occasion du voyage.

(source: Info Greece)

Ithaque

Quand tu partiras pour Ithaque,

souhaite que le chemin soit long,

riche en péripéties et en expériences.

Ne crains ni les Lestrygons, ni les Cyclopes,

ni la colère de Neptune.

Tu ne verras rien de pareil sur ta route si tes pensées restent hautes, s

i ton corps et ton âme ne se laissent effleurer

que par des émotions sans bassesse.

Tu ne rencontreras ni les Lestrygons, ni les Cyclopes,

ni le farouche Neptune,

si tu ne les portes pas en toi-même,

si ton cœur ne les dresse pas devant toi.

Souhaite que le chemin soit long,

que nombreux soient les matins d'été,

où (avec quelles délices !) tu pénètreras

dans des ports vus pour la première fois.

Fais escale à des comptoirs phéniciens,

et acquiers de belles marchandises :

nacre et corail, ambre et ébène,

et mille sortes d'entêtants parfums.

Acquiers le plus possible de ces entêtants parfums.

Visite de nombreuses cités égyptiennes,

et instruis-toi avidement auprès de leurs sages.

Garde sans cesse Ithaque présente à ton esprit.

Ton but final est d'y parvenir,

mais n'écourte pas ton voyage :

mieux vaut qu'il dure de longues années,

et que tu abordes enfin dans ton île aux jours de ta vieillesse,

riche de tout ce que tu as gagné en chemin,

sans attendre qu'Ithaque t'enrichisse.

Ithaque t'a donné le beau voyage :

sans elle, tu ne te serais pas mis en route.

Elle n'a plus rien d'autre à te donner.

Même si tu la trouves pauvre, Ithaque ne t'a pas trompé.

Sage comme tu l'es devenu à la suite de tant d'expériences,

tu as enfin compris ce que signifient les Ithaques.

(traduction de Marguerite Yourcenar)

(source: Info Greece)

King's College, Cambridge
a center of rendering Kavafis in English
(© Richard Humphrey, Creative Commons license)
no copyright infringement intended

Ithaka

When you start on the way to Ithaca,

wish that the way be long,

full of adventure, full of knowledge.

The Laestrygones and the Cyclopes

and angry Poseidon, do not fear:

such, on your way, you shall never meet

if your thoughts are lofty, if a noble

emotion touch your mind, your body.

The Laestrygones and the Cyclopes

and angry Poseidon you shall not meet

if you carry them not in your soul,

if your soul sets them not up before you.

Wish that the way be long,

that on many summer mornings,

with great pleasure, great delight,

you enter harbours for the first time seen;

that you stop at Phoenician marts,

and procure the goodly merchandise,

mother-of-pearl and corals, amber and ebony,

and sensual perfumes of all kinds,

plenty of sensual perfumes especially;

to wend your way to many Egyptian cities,

to learn and yet to learn from the wise.

Ever keep Ithaca in your mind,

your return thither is your goal.

But do not hasten at all your voyage,

better that it last for many years;

And full of years at lenght you anchor at your isle

rich with all that you gained on the way;

do not expect Ithaca to give you riches.

Ithaca gave you your fair voyage.

Without her you would not have ventured on the way.

But she has no more to give you.

And if you find Ithaca a poor place,

     she has not mocked you.

You have become so wise, so full of experience

that you should understand already what

     these Ithacas mean. 

(Translated by George Valassopoulo. The Criterion 2/8, July 1924)

(source: The Cavafy Archive)

(Kavafis)

Kavafis, όσο μπορείς, cuanto puedas, as much as you can, autant que possible

όσο μπορείς
(source: pinterest)
no copyright infringement intended

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(Όσο Mπορείς)

I read this little poem first in a Spanish translation. I was surprised by its beauty, built in some kind of absolute rejection of comprehensibility. A work of art denies surrounding words. Take it as it is, keep to it as you should keep to your inner self, anything more is fake.

Y si no puedes hacer tu vida como la quieres,

en esto esfuérzate al menos

cuanto puedas: no la envilezcas

en el contacto excesivo con la gente,

en demasiados trajines y conversaciones.

No la envilezcas llevándola,

trayéndola a menudo y exponiéndola

a la torpeza cotidiana

de las compañías y las relaciones,

hasta que llegue a ser pesada como una extraña.

traducción de Miguel Castillo Didier

(publicado en Descontexto)

And if you can’t shape your life the way you want,

at least try as much as you can

not to degrade it

by too much contact with the world,

by too much activity and talk.

Try not to degrade it by dragging it along,

taking it around and exposing it so often

to the daily silliness

of social events and parties,

until it comes to seem a boring hanger-on.

Kavafis, Collected Poems. Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard. Edited by George Savidis. Revised Edition. Princeton University Press, 1992

(http://www.cavafy.com/poems/content.asp?id=113&cat=1)

Et si tu ne peux pas mener la vie que tu veux,

essaie au moins de faire en sorte, autant

que possible: de ne pas la gâcher

dans trop de rapports mondains,

dans trop d’agitation et de discours.

Ne la galvaude pas en l’engageant à tout propos,

en la traînant partout et en l’exposant

à l’inanité quotidienne

des relations et des fréquentations,

jusqu’à en faire une étrangère importune.

traduit par Dominique Grandmont, extrait de Kavafis, En attendant les barbares et autres poèmes, Paris, Gallimard, NRF Poésie, 2003

(http://dormirajamais.org/cavafis/)

(Kavafis)

(Miguel Castillo Didier)

Kavafis

Konstantinos Petrou Kavafis
(Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης)
1863-1933
(image source: wikimedia)
no copyright infringement intended

The portrait above was made sometime around 1900. Kavafis was approaching his forty years. Born in Alexandria, where he spent most of his life, of Constantinopolitan descent, little known in mainland Greece during his life, and one of the greatest poets of the past century. His poems are concise, ambiguous about common sense morality (no wonder giving his intimate ambiguity), uncertain about future, nostalgic for a bygone time (also ambiguously crayoned). Beyond the intricate elegance of his lines, you always feel his personal obsessions, almost unbearable.

My first encounter with his name was sometime in my twenties, through the literary chronicles published by A. E. Baconsky in one of the Romanian cultural magazines. By then, to speak too much about modern poetry was not always easy. Baconsky did it with courage and determination. And so I learned about Kavafis, and Ungaretti, and Saba, and some others.

I found yesterday a short poem by Kavafis (but all his poems are short) in Descontexto, a Chilean magazine that speaks about art, politics and culture. I will put it here shortly. Well, and my memories went back to those far away epoch when I was in my twenties, reading the chronicles of Baconsky, learning about some great modern poets.

• όσο μπορείς, cuanto puedas, as much as you can, autant que possible
• Ithaque, à la rencontre de Kavafis et Yourcenar - and the Cambridge Connection
• Φωνές (Fones)
• Η διορία του Νέρωνος (Nero's Term)

(A Life in Books)